Günümüz Türkiyesinde yaşayan çoğu üniversite mezunu arkadaşlarımız çaresizliklerinden dolayı hayata küsmektedirler artık yaşadığı bu ülkeden nefret bile eden görüyorum. Bende 2007 de üniversiteden mezun oldum ve halende kendimi bir yere atamadım. Şimdi içinden geçirenleri duymaya başladım ee üstad aradan geçmiş iki yıl halendemi iş bulamadın? Ben berki isteseydim özel sektörde iş bulabilirdim ama hiç özel sektörü düşünmedim çünkü malum hem kriz var hemde yaklaşık her altı yılda bir bu canım ülkem krizlere girip çıkmakta. Bunlardan dolayıdırki hiç düşünmedim ve bundan sonrada hiç düşünmüyorum. Neyse konuyu tekrar dağıtmaya başlamadan esas konuma geleyim. Arkadaşlar kendimi biraz sizlere anlatma sebebim sizlerden yani üniversite mezunu arkadaşlardan hiç bir farkım olmadığından. Deminde dediğim gibi mezun olalı iki yıl oldu ve halen boştayım. Olaylara farklı bakmasaydım ya psikolojim bozulmuştu yada psikolojimin bozulacağı bedenimden dahi olabilirdim! Birgün hastaneye gitmek için yola çıktım ve yoldayken o zamanlarda herzaman yaptığım gibi kafayı işe yormaya başlamıştım neyse hastaneye gelene kadar kendi kendimi yemiştim. Hastanedeki işlerimi hallederken yanlışlıkla bir birime girdim ve orada diyalize bağlanmış yedisinden yetmişine insanları gördüm ve çok üzüldüm ve o üzgünlükle kendimi hemen odadan dışarı attım. İçimde garip bir boşalma oldu ve dedimki ya Kıvanç sen neyden bahsediyorsun insanlar burda canlarını kurtarmaya çalışırken sen neyleri dert ediyorsun. Şimdi bu arkadaşlara soruyorum çok iyi bir işiniz olup her gün diyalize mi girmek istersiniz yoksa çok sağlıklı olup işinizin şimdilik olmadığını mı? Sanırım aklı olan ikinci söylediğime yönelecek. Arkadaşlar şükretmeyi bilecez Allah sağlık verdikten sonra taşı sıkar suyunu çıkarırız. Bugünde kafanızı şişirdim hadi Allaha emanet olun kalın salıcakla…
Popularity: 2% [?]
